Tag: Betrokkenheid

Rouwverwerking in organisaties

Het dodo-effect

Het dodo-effect, over gedragsverandering in organisaties

‘We hebben pech gehad.’ ‘Het is niet onze schuld.’ ‘De markt zit tegen.’ ‘Iedereen deed het toch zo?’ De afgelopen jaren namen managers deze uitspraken veelvuldig in de mond – zeker in de financiële sector, maar ook bij ondernemers die zware tijden achter de rug hadden. Het wijst op gedrag dat mij doet denken aan de vijf fasen van rouwverwerking zoals deze door psychiater Elisabeth Kübler-Ross (2006) zijn beschreven. De door haar beschreven fasen zijn: ontkenning, protest (of boosheid), onderhandelen en/of vechten, depressie en aanvaarding. Ik denk dat mensen in organisaties deze fasen regelmatig doorlopen, iets wat opvallend genoeg weinig voor het voetlicht is gebracht in de populaire managementliteratuur. Alsof het werkzame leven niet of nauwelijks deel uitmaakt van het ‘gewone leven’, terwijl wij de meeste tijd juist spenderen op het werk.

Imtech: de koe in de kont kijken

Het faillissement van Imtech is uitgesproken. De directie wil niet doen aan zwartepieten (wie nog wel in deze tijd) en stelt dat we niet achteruit moeten kijken naar de fouten, maar naar de toekomt. Kortom, we moeten de koe niet in de kont kijken. Lekker makkelijk. Want die is er niet meer voor Imtech. Dit is ondernemen op andermans kosten zonder zelf verantwoordelijkheid te willen nemen. Aan de medewerkers heeft het niet gelegen, wellicht ook niet aan Gerard van der Aast en zijn management team, die een in essentie failliete boel overnamen na het vertrek van René van der Bruggen. Maar wie wil ondernemen zonder risico te lopen, moet Monopoly gaan spelen, geen directeur worden van een beursgenoteerd bedrijf. Waarom hebben topmanagers zoveel moeite met het zoeken naar oorzaken en naar het verantwoordelijk stellen voor miskleunen van managers? Men wil en verwacht zelf altijd ‘afspraak is afspraak’, verantwoordelijkheidsgevoel,  commitment en betrokkenheid van de medewerkers. Maar als het misgaat, is men verdwenen of gaat men met pensioen. Waarom doet dit gedrag mij zo denken aan Cees van der Hoeven en zijn ontluisterende rol bij Ahold of aan de LIBOR-affaire bij Rabo? Mijn motto als stadsjongen: je moet de koe in de kont en in de bek kijken!

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Compassie

Krak‘Bij ons in het Oosten noemen we de zakelijke Randstad “‘The Killing Fields” ‘. Een citaat van een manager die ik onlangs sprak. Zou het echt zo erg zijn? Waar is de compassie gebleven in organisaties? Heeft de crisis er zo in gehakt dat er alleen nog maar gedacht wordt aan de aflossing van de hypotheek of aan het veiligstellen van de eigen positie? Patiënten klagen steen en been over de onpersoonlijke behandeling door de specialist. Ontwikkelingslanden laten we aan hun lot over: eigen schuld, dikke bult? Kunnen en willen wij ons nog invoelen in de positie van klanten, patiënten, kortom, van onze medemensen?

Vacatures

Logistiek Manager (Heteren)

In een snelle en veel vragende omgeving blijf jij met beide benen op de grond staan. Je kunt pragmatisch reageren op veranderende situaties, maar behoudt met een helicopterview altijd het overzicht... Bekijk alle vacatures

Advertorial

DEEL UW KENNIS, SCHRIJF MEE

Kom ook met uw ervaringen of ideeën! Doe mee met [num_authors] andere professionals. Lees verder

Afspraak = Afspraak

Commitment, de belofte van betrokkenheid en bevlogenheid in organisaties. Vergouw

Commitment, de belofte van betrokkenheid en bevlogenheid in organisaties. Vergouw

Waarom blijven we worstelen met ‘afspraak is afspraak’?  Iedereen wil het, iedereen begrijpt het belang ervan, maar uiteindelijk modderen we toch liever maar door en we zien wel wat er van komt. Hoe kan dat? Ik heb in de dagelijkse praktijk en tijdens mijn onderzoek voor mijn publicatie over ‘Commitment’ kunnen ondervinden hoe op een statement als ‘afspraak is afspraak’ wordt gereageerd. Men onderschrijft het belang ervan, men erkent de kracht die erin besloten ligt, maar men vindt het vaak, net als commitment, (te) confronterend. Dan wordt het opnemen van ‘afspraak is afspraak’ in beleidsnotities of codes of conduct al snel holle management-retoriek. Wat is de oplossing?

Leiderschap met emotie en commitment

Commitment, de belofte van betrokkenheid en bevlogenheid in organisaties. Vergouw

Commitment, de belofte van betrokkenheid en bevlogenheid in organisaties. Vergouw

De emotionele binding van managers en medewerkers met een project of organisatie is van cruciaal belang, of zoals managementgoeroe Tom Peters zegt: ‘Mensen kunnen serieuze emotie, commitment en energie ruiken van een kilometer afstand.’ We missen dat commitment echter in het dagelijks leven: wat wil je als we dagelijks te horen krijgen dat men ‘er nog even naar gaat kijken’, ‘het meeneemt en er later op zal terugkomen’ of ‘het echt heel erg interessant vindt’. De vrijblijvendheid straalt er vaak van af. Dat voelen we, dat merken we. En dat terwijl we juist managers, medewerkers, sporters en trainers zoeken met waarachtige authenticiteit, betrokkenheid en bevlogenheid. Mensen met hart voor de zaak die ‘er voor gaan’.

Eigenaarschap (1)

Het is een onderwerp dat ik steeds vaker tegenkom in mijn dagelijks werk: eigenaarschap of ownership. Niet zo gek natuurlijk als je zelf actief onderwerpen als commitment, betrokkenheid en bevlogenheid propageert. Opvallend blijft het desondanks wel. Blijkbaar lopen veel managers en medewerkers met een grote bocht om het bewust en actief nemen van verantwoordelijkheid heen. Hoe kan dat en hoe zit dat?

Het Commitment van Minister Kamp voor Groningen

Het blijft rommelen in Groningen, zowel onder als boven de grond. Ik heb het van afstand gevolgd en daarbij vooral gelet op de door Minister Henk Kamp van Economische Zaken gebruikte terminologie, die het niet eens is met kritiek dat het kabinet te weinig geld beschikbaar stelt voor het gaswinningsgebied in Groningen. ‘Er werd al gezegd dat het te weinig was voor ik had gezegd hoeveel het zou worden’, zei Kamp enige tijd geleden in het tv-programma Buitenhof. Hij vindt het bedrag van 1,2 miljard voor 5 jaar ‘heel veel geld’. Kamp zei daar ook dat er ook na de periode van 5 jaar een ‘commitment’ blijft om Groningen te helpen. Hij ging er niet op in hoe dat zal gebeuren. ‘We gaan eerst dit uitvoeren.’

Het commitment van Nelson Mandela

Robben eiland

Robben eiland
c G. Vergouw

Herplaatsing van artikel naar aanleiding van het overlijden vandaag van Nelson Mandela, held voor velen, eerder verschenen juni 2013.“Sprekend voor mijzelf, ik heb mijn commitment aan de strijd nooit berouwd en ik was altijd bereid om de ontberingen die mij persoonlijk raakten te doorstaan. Maar mijn familie betaalde een vreselijke prijs daarvoor, waarschijnlijk een te hoge prijs voor mijn commitment”. Het is een citaat uit het boek ‘Long walk to freedom’ de autobiografie van Nelson Mandela. Momenteel vecht de 94-jarige voor zijn leven. Velen zijn in gedachten bij hem en hopen dat hij ook dit gevecht wint. Dit is een klein eerbetoon aan de voor velen, inclusief mijzelf, grootste held uit hun leven.

Verandermanagement: commitment voor transitie

Enige tijd geleden stond ik in Brabant in een zaal die was vernoemd naar de grondlegger van het DAF concern, Dr. ir. Hub van Doorne. Ik was de avond van tevoren al aangekomen en liep ’s avonds door het oude klooster dat inmiddels een groot  conferentieoord was geworden. Toen ik voor de zaal stond waar het de volgende dag allemaal ging gebeuren moest ik plots denken aan de grootste uitvinding van Van Doorne, de Continu Variabele Transmissie, kortweg de CVT. Het was een in de jaren vijftig, zestig ongekende techniek, die ervoor zorgde dat zijn DAF-auto’s zonder schokkerige bewegingen automatisch van versnelling konden wisselen. Het was ‘het pientere pookje van de DAF’, een uiterst slimme innovatie van eigen bodem. Toch weet ik dat we in Nederland toentertijd eigenlijk helemaal niet trots waren op de DAF-auto’s, er werd gekscherend over ‘Iedere maf rijdt in een DAF’ gesproken. Zou dat typisch Nederlands zijn, dat afgeven op succes uit eigen land?

De risico’s van en voor bevlogen medewerkers

Een hot topic onder HRM-adviseurs is momenteel bevlogenheid of engagement. Uit onderzoek blijkt dat organisaties met een meer dan gemiddeld aantal bevlogen medewerkers niet alleen winstgevender zijn, maar ook minder ongelukken op de werkplek kennen en innovatiever zijn. Prachtig! Zo is het en niet anders en tijdens presentaties hoor je zelden iets over de risico’s. Maar er zit wel degelijk een schaduwzijde aan bevlogenheid, zowel voor de organisaties als de betrokken medewerkers zelf. Wie die kant weet te beheersen, heeft pas echt voordeel van bevlogenheid. Wat zijn dan die risico’s?

Meest recente berichten

Recente reacties

Archief

Categorieën

Meta