Tag: Acapulco syndroom

Het Acapulco-syndroom (1)

Het dodo effect

Over gedragsverandering in organisaties

Hoe komt het toch dat we onze gedachten niet bij een vergadering kunnen houden? Kunnen onze hersenen niet meer dan een beperkte hoeveelheid informatie bevatten? Zijn vergaderingen of sprekers echt zo saai dat wij onze gedachten er niet meer bij kunnen houden? ‘Er wordt hier geregeld en lang vergaderd over scheefliggende stoeptegels in Jipsingboertange’, aldus voormalig VVD-coryfee Johan Remkes (Peeperkorn & Sitalsing, 2007) over de vergaderwoede in de politiek. Geen wonder dat veel aanwezigen bij vergelijkbare vergaderingen half in slaap vallen en de gedachten laten afdwalen. Want laten we wel wezen, veel vergaderingen zijn oersaai, blijven draaien om hetzelfde punt en gaan vaak het langst over de minst belangrijke zaken (of het kortst over de belangrijkste zaken, zie Kerstkaartmanagement). Het is daarom niet meer dan begrijpelijk dat veel vergaderaars mentaal afhaken.

Vergaderen? Het Acapulco syndroom!

Denkt u tijdens een vergadering weleens aan geheel andere dingen dan de agendapunten? Zoals aan volle champagneglazen op een mooi ver strand met leuke dames om u heen? Of gewoon aan het huishouden? Wist u dat dit een heel normaal verschijnsel blijkt te zijn dat zelfs een naam heeft, nl. het Acapulco syndroom? En dat in liefst 90% van de gevallen vergaderaars geregeld aan heel andere dingen blijken te denken dan aan de onderwerpen van de vergadering zelf? Wuivende palmen en leuke dames blijken het goed te doen bij de mannen. Zeg maar net zoiets als wat je in Acapulco, de Mexicaanse badplaats, kan verwachten. Derk Jan Eppink, medewerker van Frits Bolkestein, onderzocht dit ‘syndroom’ ooit en in De Volkskrant stond hierover zaterdag een vermakelijk stukje (‘Acapulco aan de Haagse Hofvijver’).

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Meest recente berichten

Recente reacties

Archief

Categorieën

Meta